Roman Paul Gellings: De zomer van Icarus . . . .

Terug naar de vorige pagina <<

 

 

 

VERGEZICHTEN VAN PLAN ZUID

Zijn er vergezichten denkbaar in een stad? Heb je daar niet eerder perspectieven, verdwijnpunten, straten en lanen weliswaar tot waar het oog reikt, maar smal, want onveranderlijk uitlopend in een trechter? Horen vergezichten niet thuis in de natuur, achter of in coulissenlandschappen waar rivieren en spoorbanen doorheen kruipen? Nee, in de stad bestaan ze ook, kunnen ze ook bestaan, alleen op een andere manier dan daarbuiten.
En dat is wat ik de Zuidliefhebber (en hopelijk ook lezer) wilde laten zien aan de hand van de passages uit de Zomer van Icarus waaruit dit kijk- en luisterfragment is samengesteld.
Ik heb niet alleen gekozen voor weidse blikken in de ruimte, op de Rooseveltlaan, het Victorieplein, aan het Amstelkanaal, maar ook en vooral in de tijd, persoonlijke en collectieve herinneringen waarvan de buurt nog altijd is doordrenkt. Een schoolplein vol dreiging en gevaar, een poortje vol schaduw en vocht, een bovenwoning met schuifdeuren waartussen ooit twee geheimzinnige oude dames rondscharrelden, verkeerspleinen waar heden en verleden botsen in verblindend zonlicht, een vooroorlogs, allang verdwenen pontje, een donkere straat in de zomer van 1945, zomerse dagen in de vroege en o zo stille jaren vijftig...
Wie goed kijkt, kijkt dus verder dan de buurt van nu, kijkt er in elk geval veel dieper in. Hij of zij ziet wat ik in De zomer van Icarus zichtbaar heb proberen te maken. Er wordt als het ware een venster geopend op een tijdloos vroeger dat blijvend is, vergezichten die raken aan de oude ziel achter de erkers en de gevels van Plan Zuid. Jos Wiersema heeft dat alles wederom stemmig in beeld gebracht.

Paul Gellings

Meer over de Zomer van Icarus >>

Wilt u reageren op de inhoud van deze pagina? tekent u dan ons gastenboek even >>